Er is een plekje…

Er is een plekje

Er is een hele mooie plek
In het kleine Nederland
Daar gaan haat en liefde, hand in hand
Dat klinkt misschien een beetje gek

Maar laat mij vertellen waar ik op doel
Een klein plekje; met leven… op gevoel

Waar de ellende is, het gemis,
Van alles waar je van houdt
En waar iedereen liefde wil tonen
En dat plekje laat niemand koud,
Dat die plek waar jij gaat wonen
Je wat gaat kosten, of gaat belonen

En ten koste gaat, aan zelfbehoud

Een plek waarvan je niet wist dat daar vrienden waren
Vrienden met wie je elke klus kan klaren
Van armoede naar rijkdom, en weer terug
Zet neer die markt, en bouw die brug!
Laat je bezatten of je bedonderen
Geen plekje om je af te zonderen
Je voelt je klein, maar je houdt je groots!
En toch maar weer terug naar die klote Loods!

Gezien vanaf de buitenkant
Lijkt het veelal één groot drama
De beelden gaan door heel het land
Hoe een mug groeit tot een olifant
Wie gaat er en wie blijft en wie dat dan verdient?
Tot ik zelfs niet meer te raden ga
Hoe een vijand groeit, tot vriend

Utopia, ideaal of niet-bestaand?

Wie zal het zeggen, wie kan het weten?
Waar kan je dit plekje nou aan meten?
Wat is er zoals dit plekje hier?
Met soms ruzie, soms plezier
Begonnen wij, als… pionier
Eindigen wij, als …ja… wat precies?

Eén ding is zeker
Ga voor die beker!
Want Utopia’s einde is genaderd!
Er is nu eens genoeg vergaderd!
Want of je tot het eind blijft of eerder moet gaan.
Jij bent hier en jíj bent… een echte Utopiaan