Gabriëlle in gesprek : Inge Ipenburg.

Utopia, ik zit een beetje zenuwachtig voor de pui te wachten op Inge. Inge Ipenburg is een vrouw met veel diepgang, meerdere talenten en iemand die geluk vindt in zichzelf en in haar passie. Ze geniet niet alleen van acteren en schrijven maar ook van reizen, koken en dansen. Ze heeft twee prachtige boeken geschreven: “Een Schitterend Ongeluk” en “Het Gerecht”. Als schrijfster ben ik natuurlijk ook erg benieuwd naar haar verhaal en inspiratie voor het schrijven. Samen lopen we met een glas water richting de pas gebouwde veranda van het CordWood huis. Ze weet wederom indruk op me te maken als ik zeg dat ik haar bewonder. “Waarom.” vraagt ze: “iedereen heeft z’n kwaliteiten en bij toeval zijn de mijne zichtbaar waardoor je belangrijker lijkt, maar dat is niet zo. Ik doe waar ik goed in ben en waar ik van hou.” Met dat antwoord is voor mij ook meteen het ijs gebroken.

 Toneel, Film en Televisie:

“De liefde voor toneel, film en televisie is er altijd al geweest. Als kind vertelde ik altijd verhalen en voordat ik kon lezen las ik al voor uit sprookjesboeken wat natuurlijk niet kon want ik kon geen letters lezen, maar dan verzon ik gewoon verhalen en draaide de bladzijdes om. Toen ik eenmaal kon schrijven, schreef ik liedjes, verhaaltjes, dansjes en toneelstukjes. Ik wist al vrij snel dat ik boeken zou gaan schrijven en toneelstukken zou gaan doen. Van huis uit ging ik niet naar de toneelschool, maar er bleek een opleiding te zijn voor academie voor kleinkunst in Amsterdam (Onderdeel van een Theaterschool). Daar kon ik zingen, dansen, schrijven en toneelspelen en ben daarna allerlei workshops gaan volgen, omdat ik beter wilde worden in spelen en ik vond dat dat een beetje onderbelicht was. Acteren is een vak wat je kunt leren als je er talent voor hebt. Ik had wel zelfvertrouwen maar ik was heel erg verlegen, ik kon over mijn verlegenheid heen stappen als ik zeker wist dat ik ergens goed in was. Ik deed mijn uiterste best om heel veel te leren over alle technieken die je nodig hebt in het vak. Ik denk dat het een eeuwige durend proces is om goed te worden en jezelf blijven te verbeteren. Ik raak niet snel verveeld, maar wel snel voldaan. Als de uitdaging weg is begin ik aan iets anders.”

Hoe is het om verschillende rollen te spelen?

“Acteren is hard werken en goed voorbereiden. Als het goed is, herken ik mezelf in alle rollen. Ik probeer van elk karakter dat ik speel de persoon te begrijpen. In Celblok H speel ik de meest gruwelijke vrouw die je maar kunt verzinnen en het heeft weinig zin om te denken: dat is een takkewijf en er zo mee om te gaan. Je moet in jezelf op zoek gaan naar een soort waarom, om het geloofwaardig te maken, je gaat altijd wel op zoek. Wat ik het lastigst vind zijn de gewone, lieve, aardige vrouwen. In Westenwind speelde ik de rol van Sophie. Het was een lieve, traditionele huisvrouw die alles accepteerde van haar echtgenoot en eigenlijk niets wilde. Ik moest ervoor knokken om daar vlees en bloed van te maken. Het was wel echt een personage met randjes en kantjes, maar dat vind ik lastiger bij normale mensen dan mensen die van nature een randje hebben.”

 Ben je tevreden met je prestaties?

“Ik ben zelf nooit helemaal tevreden. Dan kijk ik terug en denk: zo werkt het helemaal niet.  Hoe zou dat komen, wat had ik anders aan moeten pakken? Ligt dat aan de montage of aan het tegenspel? Want daar kun je niets aan doen, daar moet je jezelf niet op afrekenen. Je moet jouw kwaliteit niet laten afhangen van jouw medespeler. Dus ik leg de vraag bij mezelf neer: Hoe had ik het anders moeten aanpakken om het wel te laten werken? Het is leuk om bezig te blijven en te blijven peuteren, ik evalueer altijd.”

Het verschil tussen toneel en acteren:

“De principes zijn hetzelfde en het is handig als je de techniek hebt voor beiden. Een soap wordt heel snel opgenomen, dus je hebt nauwelijks repetitietijd. Ik zorgde ervoor dat ik heel goed mijn tekst kende en goed wist wat ik met die scene wilde, zodat ik vrij kon zijn als ik er stond. Anders is het ook niet leuk voor jezelf. Je hoeft niet zoveel tekst achter elkaar uit je hoofd te kennen voor bijvoorbeeld een speelfilm of een serie. Doe je een speelfilm, dan neem je de boel door elkaar op. Dus je moet snappen waar je karakter vandaan komt, wat ze ervoor heeft gedaan, waar ze op dat moment in haar leven zit en wat ze heeft meegemaakt. Voor spelen en schrijven gebruik je je fantasie, dingen die je zelf hebt meegemaakt en je observatievermogen. Daar is een toneelschool erg goed voor. Dat je ook uit je eigen verleden dingen kunt gebruiken zonder dat je jezelf beschadigt. De één is interessanter voor de camera en de ander op toneel. Het leukst is natuurlijk om voor allebei interessant te zijn.”

 Van actrice naar schrijfster:

“Schrijven is verhalen vertellen, dat deed ik als kind al en dat ben ik altijd blijven doen. Ik heb ook columns geschreven, dus ik heb mezelf wel gedwongen om vormgericht te schrijven. Ik heb liedjes geschreven en cabaretteksten, maar ook vertalingen gemaakt en ik dacht: boeken schrijven doe ik later wel als ik groot ben. In 2011 was ik voorzitter van de jury van de Gouden strop. De prijs voor Nederlands spannendste boek. Toen las ik heel veel crime, wat ik normaal niet zo vaak lees. Er waren fantastische boeken, maar ook boeken waarvan ik dacht dat dat uitgegeven wordt? Het stomme is dat dat hielp om zelf eens één van die verhalen op papier te zetten.”

Het Gerecht:

Een spannende thriller waarin hoofdpersoon Sandra Hazelaar, eigenaresse van een cateringbedrijf niet wijkt voor chantage en terreur. Door toeval is zij getuige van een verkrachting als ze in de avond langs het Sarphati park fietst. Ze herkent de verkrachter en wil alles op alles zetten voor gerechtigheid. Ze lijkt gedreven te zijn ten koste van alles. Hoe ver ga je voor gerechtigheid en wat doet het met je leven? Een vraag die in het boek altijd blijft terugkeren.

Toen ik de titel las dacht ik meteen dat het over eten ging?

“Het gaat ook over eten want de hoofdpersoon heeft een cateringbedrijf, maar het grootste deel van je geheugen waarvan wij denken dat het in je hoofd zit, dat zit in je zintuigen. Soms ruik je iets en dan ben je meteen terug op een bepaald moment. Soms hoor je muziek en dan ben je meteen terug bij dat moment dat je je eerste zoen kreeg, je weet weer hoe die jongen smaakte en wat je aan had. Daarom vind ik koken en eten zo belangrijk. Het heeft met je zintuigen te maken.”

Inspiratie voor Het Gerecht:

“Omdat ik zoveel crime las voor de Gouden Strop zag ik op elke straathoek een plek voor een samenzwering en overal dacht ik hier kan best een auto de plomp in rijden en als ik mensen ergens zag staan praten dacht ik: Zij zijn vast een moord aan het beramen. Ik fietste ‘s nachts in Amsterdam langs het Sarphatipark en toen dacht ik oh, wat een rare donkere ingang, wat zou hier kunnen gebeuren? Om een boek te schrijven vind ik dat je meerdere verhalen nodig hebt, dus ik dacht dat kan de aanleiding zijn voor een ander verhaal wat ik wil vertellen. Ik vind dat alles verhalen heeft. Ik geloof dat iedereen anders schrijft, ik schrijf chronologisch. Ik heb wel lijstjes en zoek alles uit en pas ook dingen aan. De verhalen moeten wel kloppen. Ik zit nooit echt vast omdat ik weet dat als ik begin met gedetailleerd schrijven, de stroming wel weer op gang komt. Ik heb wel altijd een boekje bij me. Soms is het goed om niet alles op te schrijven, want als het staat dan staat het er. Soms is het fijn als je het even door je hoofd laat spelen. Eind april ga ik twee en een halve week in m’n eentje naar Sicilië en dan ga ik schrijven. Ik spreek dan niemand en zorg dat niemand langs komt. Vanaf een uur of half tien tot een uur of half vijf ga ik dan schrijven. Daarna zit ik op het terras en dan kijk ik naar mensen en schrijf dat op. Alleen maar observeren. Niet meedoen aan het leven en niet actief deel uit maken van je omgeving. Dan heb je de kans om je op één ding te richten.”

En toen kwam je tweede boek Een Schitterend Ongeluk:

“Ik ben heel trots op “Een Schitterend Ongeluk”. Het is een mooi verhaal en het gaat over het leven van vijf mensen.  Het is technisch gezien een complex boek. Ik kwam op dat ongeluk door een beeld. Ik reed ergens langs waar ik iets zag en dacht: wauw stel nou dat je verongelukt en dat is het laatste wat je ziet? Daar begon het mee. Ik wist dat ik iets over een grote vriendengroep wilde schrijven en hoe ingewikkeld het is om eerlijk te zijn tegen je vrienden. Omdat het ‘t moeilijkst is om je vrienden pijn te doen. De waarheid is soms pijnlijk. Het begint niet met een fanatieke leugen, maar met een moment dat je misschien iets had moet zeggen maar dat niet doet. Of had moeten tegenspreken maar dat niet doet, omdat het pijnlijk is. Dan is het moment voorbij, maar het komt terug en dan heb je het al een keer verzwegen en dan wordt het groter en groter.”

 Worden actrices serieus genomen als ze boeken gaan schrijven?

“Nee, ik denk dat als je bij de toneelgroep Amsterdam in de gesubsidieerde hoek zit dat je wel serieus wordt genomen. Maar ik zit natuurlijk in de vrije sector en doe allemaal verschillende dingen dus in principe word je niet serieus genomen. Ik kan er alleen erg pissig van worden. Als je me wilt slachten, prima. Ga het daarom lezen, want dan heb je waarschijnlijk geen reden meer om me te slachten. In Nederland zit eenieder in zijn eigen hokje en ik ben zo niet opgevoed. Ik ben er niet in geslaagd om in een hokje te blijven of te passen. We hebben heel veel commentaar op de andere hokjes, terwijl we daar geen interesse in hebben. Er is een groot gebrek aan nieuwsgierigheid naar anderen in Nederland en naar mensen die in andere hokjes zitten. Ik heb anderhalf jaar in London gewoond. Als ik de positie daar had die ik hier heb, dan zouden ze sowieso allemaal dat boek lezen. Al zou het alleen maar zijn om er grappige kritische commentaren op te leveren. Zij denken: als je denkt dat je een boek kan schrijven kom maar op!  Maar ze gaan het lezen. Hier denken ze: Als je denkt dat je een boek kan schrijven: mmm en ze lezen het niet. Het Gerecht is gelezen door Vrij Nederland en die vonden het fantastisch, die hebben letterlijk gezegd: Ipenburg heeft een fantastisch debuut geschreven en daar heb ik heel veel aan gehad. Als Vrij Nederland dat zegt, dan is het zo. Dus dat is te gek!”

Wie zijn jouw favoriete schrijvers?

“Haruki Marakumi heeft een aparte manier van schrijven: Het beste boek van hem om mee te beginnen is Norwegian Wood. Kafka op het strand vind ik zijn mooiste boek, maar dan moet je een beetje aan hem gewend zijn. Ik bewonder hem, omdat ik helemaal niet van magisch realisme hou, maar hij creëert een wereld die behoorlijk magisch is en die ik meteen geloof. Het gaat zoveel kanten op dat ik jaloers ben op zijn fantasie en vermogen om alles toe te laten in zijn verhaal. Karin Slaughter heb ik onlangs geïnterviewd omtrent haar nieuwe boek. Ik vond het te gek, omdat zij wist dat ik haar boeken insprak als luisterboek en zelf ook schrijf. Het was eerder een gesprek dan een interview. Ze is fantastisch in spanning opbouwen.”

Jouw mooiste reis:

 “Het werelddeel Afrika. Ik kwam voor het eerst in echt donker Afrika Kenia. Dat heeft zo een diepe indruk gemaakt. Ik was meteen gegrepen door vooral wild in z’n natuurlijke omgeving te zien. Het feit dat je je ego totaal moet afleggen. Je moet gewoon je kop houden, stil zijn en wachten. Dan krijg je prachtige dingen te zien en maak je ze ook mee. Ik vond dat heel indrukwekkend en bijna verslavend. De eerste keer dat ik een giraffe zag langskomen die rende, dat is een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Er is niets eleganter dan rennende giraffes, zo prachtig! De hele wereld is van ons. Wij bepalen alles, overal. Ben je in wildparken dan ben je ergens anders te gast. Hoe minder je aanwezig bent, hoe meer je getolereerd wordt en hoe meer je te zien krijgt. In Uganda heb ik berggorilla’s bezocht. Je weet dat er nog maar zo weinig zijn. Het was een ingewikkelde tocht en je moet er weer op tijd vanaf, omdat je s ’nachts niet kunt overleven op de bergen. Uiteindelijk heb je een paar gidsen bij je. Die zien dan verse ontlasting en weten dat ze in de buurt zijn. En dan ineens staat er een zilverbek en moet je ervoor zorgen dat die niet bang voor jou is. Je moet laag zijn en zorgen dat je lager blijft, zodat zij boven je staan en als hij dan je rug toedraait dan is het goed dan mag je daar zijn. De berggorilla’s vonden het leuk dat ze bezoek kregen, dus er kwamen een paar van die kleintjes die dan ontzettend gingen spelen en op hun borst sloegen voor je en op een gegeven moment hoorde ik achter me een enorm geruis. Er kwam een grote gorilla voor me zitten en ze grijpt naar d’r nek en ze laat zo d’r baby’tje eruit om te laten zien. Was echt waanzinnig!”

Hoe ga je om met kritiek:

“Ik denk dat ik heb wat iedereen heeft, dat alles wat positief is, wordt gezien als een bevestiging en dat je dat ene kleine negatieve als een foute interpretatie ziet. Dat blijft langer hangen. Ik hou van kritiek die vanuit interesse voortkomt, kritiek vanuit desinteresse vind ik lastig.”

Perfectie:

“Ik kan goed leven met het feit dat ik perfectie niet haal. Nou, kan ik eigenlijk niet mee leven. Ik wil de beste schrijfster ooit worden en wil nog steeds een Oscar hebben voor de beste acteerprestaties ooit. Ik blijf mezelf verbeteren.

Ben je gelukkig:

 “Ja, ik ben gelukkig en natuurlijk ontbreekt er weleens iets, maar dat heeft niet de boventoon. Ik heb een passie. Ik moet in elk interview antwoorden waarom ik geen relatie heb en of ik te kritisch ben. Ja, ik ben kritisch op de kwaliteit van mijn leven en ik ben gelukkig. Dat is de vraag die je moet stellen; ben ik gelukkig? In mijn boeken zijn bijna alle vrouwen zelfstandige vrouwen die niet afhankelijk zijn van de liefde van een man. Ik vind dat de meest zinloze situatie in je leven om jezelf afhankelijk te maken. Ik vind het heftig dat nog steeds als enige geluk makende doel gezien wordt door de meeste mensen een relatie aangaan is. Er is een heel belangrijke relatie die je moet aangaan en dat is die met jezelf. Ik vind het fantastisch om te zien dat mensen vriendjes worden en heel gelukkig worden met elkaar, maar ik vind het ook triest om te zien hoeveel vrouwen hun persoonlijkheid afleggen om hun relatie te laten slagen. Mannen ook, maar die kunnen over het algemeen zichzelf blijven, het zijn vaak vrouwen die de aanpassingen doorlopen. Vrouwen zijn bang dat ze overblijven en denken wat dan? Maar al die jaren dat je daarmee bezig bent kun je vrienden krijgen en een leuk leven hebben en de dingen doen die je belangrijk vindt.”

Schoonheid:

“Schoonheid is verleidelijk en schoonheid is persoonlijk. Ik denk dat je moet streven naar de schoonheid waar jij je thuis bij voelt. Dat je in de spiegel diegene ziet die je ook in gedachte ziet, als je aan jezelf denkt.”

 

Een Schitterend Ongeluk van Inge Ipenburg is te bestellen via: https://www.bol.com/nl/p/een-schitterend-ongeluk/9200000040653385/

 

Ik heb genoten van het interview met Inge en ik heb er ook veel van geleerd met name van de antwoorden die ze mij gaf. Ze gaf mij een mooie reactie op het interview en daardoor heb ik enorm veel motivatie gekregen om er mee door te gaan. Ik heb de hele dag met vlinders in mij buik rondgelopen. Ik vind haar een geweldige vrouw!