Benji`s Brein: Priori-TIJD?!

Moeten. We moeten allemaal eten, slapen en uitscheiden. En we moeten natuurlijk tijd maken, dan wel nemen, om onze prioriteiten in te delen. Zo moest ik vandaag onder andere de via onze webshop bestelde producten versturen, hadden we een centraal, moest ik de notulen van datzelfde centraal uitwerken en moest ik tussendoor ook nog deze editie van mijn brein schrijven.

Of mag ik dat?

Ik vind dat ik het mag moeten van mezelf. In vergelijking met, laat ik zeggen, het leven: ik mag leven maar daarvoor moet ik wel zelf blijven ademhalen. Ik mag dus ook best wat moeten van mezelf om mijzelf Utopiaan te mogen noemen. Vind ik.

In Utopia mogen wij wonen en leven. Omdat wij waarde hechtten aan een bepaalde levensstandaard, zullen (zelfs) wij daar gewoon voor moeten werken. Voor zover iets gewoon kan zijn in Utopia dan. Want wat dat betreft verschillen wij daarin niet zoveel van de maatschappij buiten onze landgrenzen.

Omdat ik natuurlijk maar weinig meekrijg van hetgeen zich buiten onze poorten afspeelt weet ik niet zeker of mijn volgende vermoeden klopt. Maar volgens mij verschillen wij als samenleving wel in onze prioriteiten. Hier is namelijk altijd de wil en soms zelfs een oncontroleerbare drang om er samen iets van te maken. Vanwege de hekken, een semi-verplichte prioriteit, maar toch. Ondanks onze soms heftige meningsverschillen blijven we in gesprek met elkaar om er, in harmonie, samen sterker uit te komen.

Prioriteiten zijn tijdsgebonden. Samenwerken en elkaar inspireren is iets eeuwenouds.

Mijn “prioriteitswens” is dat we na onszelf, ELKAAR, zowel binnen als buiten Utopia wat meer als medemens gaan zien. We lijken allemaal op elkaar (!). Spreek het uit tegen je familie, vrienden, je (al dan niet stiekeme) grote liefde en al de andere medemensen dat je ze mag. Door een simpele glimlach of een hartelijke groet.

Gewoon omdat het kan en mag. Niet omdat het moet.

Xx

Benji