Benji`s Brein : Veganisme en Holisme?!

Veganist. Flexitariër. Carnivoor. Herbivoor, ga zo maar door. Wat zijn er toch een hoop hokjes en stromingen waar we ons bij aan kunnen sluiten. Groeperingen die me doen denken aan de verschillende clubjes die je vroeger op de basisschool en later op de middelbare school had. Jongens- en meisjesclubs, (natuurlijk verboden voor de “indringers” van het ander geslacht) evolueerden op de middelbare school tot groepjes alto`s, emo`s, hiphoppers en punkers. Hippies waren “uit” in mijn tijd, al zou ik met terugwerkende kracht een prima hippie zijn geweest denk ik. Maar dat terzijde.

In mijn beleving worden veganisten tegenwoordig gezien als de “hippies van nu”. Er hangt een soort wolk van geitenwollensokken, notenmelanges en sojamelk boven deze bevolkingsgroep, en dat vind ik (sinds kort) onterecht. Zo heb ik via Armanda mijn eerste kennismaking met een praktiserend veganist ervaren en wat blijkt? Veganisten zijn ook gewoon “normale” mensen! Ik hoopte zo dat ik geen vooroordelen meer had, maar het blijkt dus dat ik daar nog niet van genezen ben.

Ik vind het mooi om te zien dat we blijkbaar een instinctieve drang hebben om ons bij een kudde (voorheen groepjes of clubs) aan te sluiten. Stel je nou eens voor dat we echt zo uniek zouden zijn als iedereen hoopt dat`ie is. Dat lijkt me pas eenzaam! Gelukkig kunnen we ons vinden en aansluiten bij sommige uitgesproken meningen en statements. Ik heb dan ook genoten van de huiskamer academie van Stichting Dier en Recht. De bezoekers waren als een partij zo eensgezind dat het me doet denken aan de supporters van Ons Oranje (in goede en slechte tijden). Ik vind het inspirerend om te zien dat er juist in deze tijd mensen zijn die bereid zijn offers te brengen vanwege hun idealen. Deze club offert de dierlijke producten dus op.

Wat mij sinds die tijd erg bezig houd, is de “tot hoever wil ik gaan” vraag. Ik geloof namelijk in het holisme. Alles staat met elkaar verbonden, en alles is energie. Zo geloof ik dat niet alleen dieren, maar ook planten gevoel hebben. Met Ivan bijvoorbeeld, kan ik er uren over filosoferen. Wat was de beweegredenen van de eerste primaten om vlees te gaan eten? Wat dacht de eerste koe die gras at? Waarom ben ik in eerste instantie vlees gaan eten, en wat zou het voor m`n lijf en mijn brein betekenen als ik hiermee zou stoppen? Is het wel zo`n grote offer als dat ik denk dat het is, of ben ik gewoon bang voor verandering en bang om me te committeren aan iets nieuws? Smakelijke materie voor een brein wat graag geprikkeld wordt kan ik jullie verzekeren.

Voorlopig beschouw ik mezelf maar als omnivoor die in het holisme vertrouwd. En als medemens die ondanks alles, soms toch nog steeds een beetje bevooroordeeld is….

X

Benji