Benji`s Brein: Judgement Day

Vandaag hebben we weer gestemd in Utopia. Hoge woorden werden weer gesproken, en onze voorkeuren werden weer kenbaar gemaakt.

Ik blijf het toch iets vreselijks vinden. Tijdens de stemminsronde voel ik me een ongemakkelijke keizer die oordeelt over het lot van een afgepeigerde gladiator. Het duimpje omhoog of naar beneden…

Het komt voort –net zoals vele andere van mijn karaktereigenschappen- uit mijn genoten opvoeding. Mijn moeder leerde me namelijk dat alle mensen goed en gelijk zijn. Iedereen heeft een rol in onze maatschappij, en daardoor is iedereen waardevol. Wie ben ik dan om mensen aan te spreken op hun mening of gedrag? Van andere meningen dan de mijne, kan ik alleen maar leren. Het sterkt me in mijn empathie, en in sommige gevallen helpt het me om mijn mening bij te stellen en te heroverwegen. Als ik het met het gedrag of de handelswijze van iemand anders niet eens ben, heb ik buiten Utopia een keuze. Meestal laat ik mensen in hun waarde, en zeg ik er niets van: ik ken immers ook niet altijd het hoe en waarom achter hun gedachtegang en handelswijze. Als ik me ergens aan stoor weeg ik de voor- en nadelen van een gesprek af. Ben ik bereid hier energie in te stoppen, en wil ik ook de eventuele consequenties van de confrontatie dragen? Iets wat me hierbuiten vaak makkelijk lukt.

Binnen Utopia ligt alles een stuk ingewikkelder. Ik krijg wanneer ik stem het gevoel dat ik oordeel over iemand, en dat doe ik liever niet. Bijkomend probleem is de mogelijke consequentie. Want hier betekent dat dus een mogelijk definitief vertrek. Dat gun ik helemaal niemand. Net als tijdens mijn eerste stemmingsronde, wil iedereen nog lang niet weg. Niemand heeft het gevoel dat hij “klaar” is, en dat maakt het alleen maar wranger.

Ik probeer me maar weer te focussen op dat wat inherent is aan een stemmingsronde. Er komen morgen twee potentiële nieuwe inwoners binnen. Dat vind ik dan weer prachtig. Mensen leren kennen die net als ik en alle andere hier het lef hebben gehad zich aan te melden. De kans te grijpen om je dromen na te streven. Het prikkelt mijn nieuwsgierigheid. Wat heeft de nieuwe mensen doen bewegen deze toch wel drastische stap te zetten? Is het de drang naar avontuur? De overtuiging om echt een verschil te kunnen maken, of gewoon de wens om op t.v. te komen? Ik kan niet wachten, en in tegenstelling tot de stemmingsronde kijk ik hier ook echt naar uit.

De stemmen zijn geteld en de bank is bekend. De tijd zal ons leren wat het met de stemming doet…….

X

Benji