Benji`s Brein : Struisvogelpolitiek ??!

“Inspiratie is tastbaar als de liefde, mooi als een zonsopkomst en fragiel als pas geblazen bubbel”- Benjamin van Rooij.

En zo is het maar net. Want wat is mijn brein druk met inspiratie. Zo druk zelfs dat het me remt in mijn dichterlijke vrijheid. Ik besef me net dat ik zo van schrijven hou, omdat het voor mij grenzenloosheid betekent. De enige regels waaraan ik me moet houden, zijn de voorgedrukte op m`n blad. Lezen doe ik wel soms tussen de regels door, maar schrijven zelden.

Grenzen. Een woord wat ik de laatste tijd veel te vaak (bewust) voorbij heb gebladerd tijdens mijn ochtendkrant-ritueel op het toilet. Ik ben op sommige gebieden een uitstekende struisvolgel. Al de mensonterende taferelen, de schrijnende beelden van vluchtelingen, en daar dan weer de reactie op van sommige; ik wil het ook gewoon niet meer zien allemaal. Deze methode werkt prima op korte termijn, maar ondertussen (ik blader het al weken voorbij) begint het toch aan me te vreten. Het meest frustrerende vind ik het gevoel van machteloosheid wat ik door deze beelden krijg. Die pijn steekt dieper in mijn hart dan liefdesverdriet.

Hier in Utopia is al vaak contact gezocht met Stichting Vluchtelingenwerk Nederland. Wederom een organisatie waarvan de doelgroep ons aan het hart gaat. Wij zouden zo graag iets voor deze mensen betekenen, maar in verband met het gebrek aan privacy en soms nog lopende procedures is het erg lastig om iets concreets voor deze mensen te doen.

Misschien is het wijden van deze “Benji`s Brein” een vorm van mezelf nuttig maken. In mijn brein schenk ik er (ondanks het stug negeren in de krant) meer dan gemiddelde aandacht aan. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe het zou voelen om alles kwijt te raken. Alles van ontastbare waarde om precies te zijn. Geborgenheid, jezelf kansrijk voelen, veiligheid, vertrouwen en het uitzicht op een “lang en gelukkig” leven, is deze mensen (want dat zijn het!) op een barbaarse manier ontnomen. Hoe wanhopig ben je wanneer je al het tastbare wat je koestert, bewust en met de meest hoopvolle gedachten, de rug toe keert?

Je huis ruil je in voor een laadruim van een vrachtauto, of voor een overvol rubberen bootje. Je bed is verlaten om nooit meer gedekt te worden, en je slaapt op een stuk karton in een uit zijn voegen barstend tentenkamp. Je leeft tussen hoop en vrees, en kijkt in de ogen van je kind. Was dit wel de juiste keuze? Je gezonde verstand wint het van de twijfel; blijven was geen optie. Je ziet een lach op het oververmoeide gezicht van je kind, en je beseft dat zij veel sterker blijkt dan jij. Vol goede moed druk je ze nog wat steviger tegen je aan, en in de overtuiging dat “het goede” van de mens zal zegenvieren probeer je wanhopig wat slaap te vangen….

Tot zover mijn brein. Mijn brein die “EMPATHIE” tot nieuwe religie heeft benoemd. Wat vindt jouw brein?

“En zo werd Frustratie(!), Inspiratie, en kwam mijn brein weer tot bedaren. Ik neem genoegen met iets doen, altijd beter dan helemaal niets doen”.

X Benji