Benji`s Brein : Inspirator!

Het begon allemaal in 1997, ik was net elf volgens mij. Mijn nicht die zoveel voor me betekend als een zus, was door het dolle heen. Ze had een Michael Jackson History Tour-prijzenpakket gewonnen voor twee personen. Ze ging met een van haar zussen naar het concert, en gaf mij een groot deel van de resterende inhoud. Een pet, een magazine met uitklapposter en een heus MJ-Energy drankje, stonden vervolgens pontificaal uitgestald in mijn kamer. De uitklapposter had ik ingelijst, en de rest van het magazine bekwam een collage. Wat een artiest, met z`n fascinerende outfits! Ik was fan.

Logischerwijs begon mijn MJ-ontdekking met het album History. Hoe geniaal! De discobeats van The Jackson 5 lieten dan ook niet lang op zich wachten. Ik was “Bad” voor ik het wist. In de jaren daarna kon ik uren kijken naar vallende regendruppels, en een honkbal die in slow motion een raam aan diggelen sloeg in Moskou. Of een MJ die voor Eddy Murphy zo hard danste dat hij opging in gouden stofdeeltjes. Om over de “Scream” met Janet nog maar te zwijgen. Ik ken lang niet alle teksten, maar op een of andere manier voel ik zijn muziek. Ik voel wat hij ermee wilde zeggen, en de levensvreugde en –energie die hij erin stopte.

Ik heb weleens (ik had net een gesprekje met Jehova getuigen aan m`n deur gehad) gefantaseerd over de reden van zijn bestaan. In mijn ogen is Michael Jackson de Paus, Daila Lama of welke andere mythische “volksinspirator” dan ook, van mijn generatie. Teksten als die in “Black or White”, “Heal the World”, “Man in the Mirror” of “Earth Song”, hebben verdacht veel weg van de tien geboden in tegenwoordige tijd. Accepteer elkaar zoals je bent. Draag zorg voor jezelf. Draag zorg voor je medemens. Draag zorg voor de aarde waarop wij leven. Probeer te veranderen wat je niet accepteren kan, en ga zo maar door. Dat vind ik behoorlijk treffende teksten voor een kind wat nooit heeft op kunnen groeien tot een volwassen man. Inspiratie en motivatie is wat hij mij via zijn muziek gaf, en nog steeds geeft.

Het is nu 2015, fan ben ik nog steeds, en zal ik ook de rest van mijn leven blijven. Ik weet nog dat ik het zo bizar vond dat zijn afscheidsdienst op t.v. zou komen. Ik keek wel natuurlijk, en kon tot mijn grote verbazing, de tot tranen in mijn ooghoeken geëvolueerde brok in mijn keel, maar moeilijk onderdrukken. Michael Jackson heeft in de loop der jaren een plekje in mijn hart bemachtigd. Ik kijk met trots en mededogen terug op zijn leven(swerk). Ik ben dan ook verrukt dat we aanstaande zaterdag, een MJ-Tribute avond hier in Utopia neer gaan zetten, ter ere van deze volksinspirator. Met recht The King Of Pop (and the people?).

Tot zaterdag?!

X Benji